Σύμφωνα με μία νέα έρευνα από το πανεπιστήμιο του Dallas, ο πόνος διαφέρει στους άντρες και τις γυναίκες σε κυτταρικό επίπεδο. Συγκερκιμένα, η τροποποίηση των υποδοχέων της ντοπαμίνης στο νευρικό σύστημα αναστέλλει το χρόνιο πόνο στα αρσενικά ποντίκια, δεν έχει όμως επίδραση στα θηλυκά.

Η έρευνα, η οποία διεξήχθη από τον Dr. Ted Price, τον Dr. Salim Megat και τις ομάδες τους, δημοσιεύτηκε στο Journal of Neuroscience.

Σύμφωνα με τον Price, «Η ίδια ένταση πόνου στους άντρες και τις γυναίκες προκαλείται με διαφορετικούς μηχανισμούς. Η κυτταρική τροποποίηση που κάναμε, μπόρεσε να αναστείλει τη γένεση του πόνου στα αρσενικά ποντίκια. Αυτό που μάθαμε είναι ότι διαφορετικά είδη κυττάρων ευθύνονται για την εμφάνιση του πόνου στους άντρες και τις γυναίκες».

Η έρευνα εστίασε σε ένα μηχανισμό πόνου που ανακαλύφθηκε προσφάτως και αφορά τους υποδοχείς της ντοπαμίνης D5. Οι υποδοχείς αυτοί αποτελούν ένα από τους 5 τύπους υποδοχέων για το συγκεκριμένο νευροδιαβιβαστή. Τα ποντίκια που είχαν τροποποιηθεί γενετικά να μην φέρουν τους D5 υποδοχείς είχαν σημαντικά μειωμένη απόκριση στον πόνο. Αυτό, ωστόσο, παρατηρήθηκε μόνο στα αρσενικά ποντίκια.

«Αν μπορέσουμε να αναπαράγουμε τα ίδια αποτελέσματα και στους ανθρώπους, θεωρητικά θα μπορούμε να παράξουμε έναν ανταγωνιστή για τους D5 υποδοχείς για την αντιμετώπιση του πόνου στους άνδρες», είπε ο Price.

Ανακαλύπτονας διαφορές που είχαν παραβλεφθεί στο παρελθόν

Στο παρελθόν, αρκετές προκλινικές έρευνες χρησιμοποιούσαν μόνο αρσενικά ζώα λόγω της σχετικής τους απλότητας. Τα αρσενικά ζώα δεν έχουν εμμηνορυσιακό κύκλο αναπαραγωγής, επομένως τα επίπεδα των ορμονών δεν παρουσιάζουν διακυμάνσεις. Πριν 4 χρόνια, ωστόσο, μία οδηγία από το National Institutes of Health (NIH) στις ΗΠΑ, συνέστησε ότι στις έρευνες πρέπει να χρησιμοποιούνται ζώα και των δύο φύλων. Το γεγονός αυτό άνοιξε το δρόμο για την ανακάλυψη αρκετών διμορφισμών (διαφορές μεταξύ των δύο φύλων).

«Για πολλά χρόνια, αγνοούσαμε μία σημαντική μεταβλητή», είπε ο Price. «Μετά την πρόταση του NIH, ανακαλύπτουμε νέους ενδιαφέροντες μηχανισμούς την ύπαρξη των οποίων δεν γνωρίζαμε τα προηγούμενα χρόνια».

Το γεγονός ότι οι έρευνες στο παρελθόν περιελάμβαναν μόνο αρσενικά ζώα εξηγεί, επίσης, γιατί τα αποτελέσματα των ερευνών αυτών δεν μπορούσαν συχνά να αναπαραχθούν στον άνθρωπο. Μέχρι προσφάτως, οι περισσότερες προκλινικές δοκιμές κατέληγαν σε αποτελέσματα χρησιμοποιώντας μόνο αρσενικά πειραματόζωα. Ωστόσο, οι προσπάθειες των ερευνητών να αναπαράγουν τα ίδια αποτελέσματα στους ανθρώπους δεν ήταν επιτυχείς. Ο λόγος είναι ότι το μεγαλύτερο ποσοστό των εθελοντών στις έρευνες είναι γυναίκες, καθώς αυτές παρουσιάζουν συχνότερα χρόνιο πόνο σε σχέση με τους άντρες.

Νέες μέθοδοι για την αντιμετώπιση του πόνου

Η αλματώδης πρόοδος της έρευνας και η ταυτοποίηση των κυτταρικών διαφορών μεταξύ των δύο φύλων θα οδηγήσει σύντομα σε ένα νέο μοντέλο φαρμάκων για την αντιμετώπιση του πόνου, σύμφωνα με τον Price.

«Σύντομα θα έχουμε διαφορετικά φάρμακα για το χρόνιο πόνο στους άντρες και διαφορετικά στις γυναίκες. Εναλλακτικά, θα πρέπει να αναπτυχθούν διαγνωστικές μέθοδοι που θα ταυτοποιούν ποιοι κυτταρικοί τύποι ευθύνονται για τη χρονιότητα του πόνου, με σκοπό η θεραπεία να στοχεύει συγκεκριμένους μηχανισμούς».

Η ταυτοποίηση των υποδοχέων D5 σαν πιθανούς στόχους της θεραπείας για την αντιμετώπιση του χρονίου πόνου στους άνδρες έχει τεράστια σημασία, ωστόσο ο Price θεωρεί ότι θα ήταν προτιμότερο να έχει ανακαλύψει κάτι που θα ήταν αποτελεσματικό για τις γυναίκες, καθώς αυτές παρουσιάζουν συχνότερα χρόνιο πόνο.

Η παρούσα έρευνα προσθέτει νέα στοιχεία στη διαφορετική κυτταρική βάση του χρονίου πόνου στα δύο φύλα. Η ανακάλυψη των μηχανισμών των D5 υποδοχέων, αυτή καθαυτή, δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία σύμφωνα με τους ερευνητές. Το σημαντικό κομμάτι της έρευνας είναι ότι αποδείχθηκε πώς υπάρχουν διαφορετικοί μηχανισμοί για την πρόκληση του χρονίου πόνου στους άντρες και τις γυναίκες.

Βιβλιογραφία: The University of Texas at Dallas